Dirk Jan ter Haar

Op ongeveer 15-jarige leeftijd las ik uitspraken uit de Daodejing (Tao Teh Tjing); ik was er erg door gefascineerd. Enkele jaren later kwam ik in contact met de Yijing (I Tjing), dat was het begin van een ontdekkingsreis door de Chinese spirituele filosofie. Ik besefte me dat begrip daar van meer vereiste dan enkel een intellectuele bezigheid. Toen ik las over taijiquan wist ik meteen: “Dat wil ik leren.” Het duurde nog tot 1982 voor ik een leraar in de buurt vond. Dat was Hennie van der Heijden; eerst had ik les in Arhem, later gaf hij in Wageningen les.Van hem leerde ik o.a. de taiji-vorm (volgens Ben Lo), de zwaardvorm van William C.C. Chen en de Diamant Qigong. In 1988 stopte Hennie met zijn lessen in Wageningen en vroeg me zijn lessen over te nemen, zo ben ik zelf les gaan geven.

Vooral in de periode 1986-1993 heb ik me breed georiënteerd en volgde lessen (taijiquan en qigong) bij diverse prominente leraren uit binnen- en buitenland. Sommige leraren bezocht ik een enkele keer, bij anderen kwam ik over een langere periode wekelijks, maandelijks of jaarlijks. (Zo had ik les van onder anderen: Ben Lo, William Chen, Hanne Arnold, BP Chan, Shen Hongxun, Shen Jin, Chen Xiaowang, Wang Yennien, Serge Dreijer, Bruce Kumar Frantzis, Nigel Sutton, Peter Ralston, Tang Wei, Wang Jan, Mantak Chia, Tian Liyang, Liu Xin, Yang Zhenduo en Yang Jun)

In 1992 maakte ik door de lessen van Patrick Kelly kennis met het systeem van Meester Huang Xingxian. Omdat dit het meest complete en diepgaande taijiquan is waarmee ik in aanraking ben gekomen, beperkte ik me tot deze benadering en volgde de jaren daarna vooral lessen bij Patrick, Wee Kee Jin en Yek Sing Ong.

Zowel Patrick als Kee Jin hebben Nieuw Zeeland als thuisbasis. “Wat je van ver haalt is lekkerder” wordt weleens gezegd, maar het is niet zo dat ik hen goede leraren vind omdat ze op de andere kant van de wereld wonen. Ze zijn goed, met hart en ziel toegewijd aan taiji en aan het doorgeven aan anderen van hetgeen ze van Meester Huang en door eigen studie en oefening hebben geleerd. Gelukkig komen ze allebei jaarlijks naar Europa; voor Wee Kee Jin organiseert de STN 2 keer per jaar een workshop in Nederland en Patrick komt ook regelmatig hier.
(Voor een interview met Patrick Kelly, mijn belangrijkste leraar, kijk op: http://www.taichi.co.nz/ ; op de site van Wee Kee Jin, http://www.taijiquan.co.nz/ vind je onder ‘notes’ een aantal door hem geschreven teksten die het lezen zeer zeker waard zijn.)
Sinds april 1998 ben ik hoofdredacteur van Taiji-vizier, het kwartaalblad van de STN (Stichting Taijiquan Nederland).

Mijn begrip van taijiquan en qigong is verruimd door:
de jarenlange beoefening van vechtkunsten (op de lagere school volgde ik judo-lessen, van ’82 tot ’91 beoefende ik intensief Hung Gar, een Zuid-Chinese Kungfu-stijl met een veelheid aan vormen, ongewapend en met wapens; o.a. stok, zwaard, sabel, speer en mes; en enige tijd beoefende ik Okinawa Goju Ryu Karate Do)
boeddhistische meditatie {Mijn meditatiebeoefening heeft vooral een sterke impuls gekregen in 1996, ik bracht toen op 5 retraites in totaal ruim 100 dagen door, in India (o.l.v. Andrew Cohen), in Thailand (Vipassana in Wat Ram Poeng, Suan Mokkh en het Boonkanjanaram Meditation Center) en in België (Goenka Vipassana). Sindsdien bezoek ik regelmatig retraites en meditatieweekenden georganiseerd door Buddhavihara, Amsterdam onder leiding van. Eerw. Mettaviharee, Jotika Hermsen, Ven. Sumana Siri e.a..Behalve deze Theravada benadering heb ik ook van Tibetaanse leraren les gehad: o.a. Sakya Trizin, Lopon Tenzin Namdak en Lama Gangchen. Sinds enkele jaren volg ik het pad van het Shambhala-Boeddhisme.}
opleidingen ademtherapie (ik kreeg o.a. les van Ilse Middendorf en volgde een jaartraining ademtherapie gegeven door leerlingen van haar en deed “Breath of Light” bij Dr. Meadows.)
Chinese healing.
Hoewel ik ook intensief met eigentijdse spirituele methodes als Avatar en Light Body Awakening bezig ben geweest put ik mijn meeste inspiratie toch vooral uit traditionele leringen, de laatste jaren vooral het boeddhisme.
Voor mij zijn de methoden waarin ik les geef de belichaming van de oosterse wijsheid. Het beoefenen van deze disciplines brengt de mens fysiek, emotioneel en mentaal in evenwicht, waardoor de essentie, het spirituele, ruimte krijgt zich te openbaren. Een plaats geven aan spiritualiteit in het leven is m.i. geen luxe maar noodzakelijk voor de kwaliteit van het leven. Zelfkennis en bewustzijn van onze relaties met anderen en de wereld maken ons bewust van onze verantwoordelijkheid en bieden ons zo een leidraad voor ons handelen.
[Home] [Taijiquan] [Qigong] [Programma] [Tai Chi op het werk]